Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Frederick North, 2. hrabia Guilford KG (ur. 13 kwietnia 1732 w Piccadilly w Londynie, zm. 5 sierpnia 1792 na Grosvenor Square w Londynie), znany jako lord North, premier Wielkiej Brytanii w latach 1770-1782. Był premierem podczas rewolucji amerykańskiej.
2 Biografia
Lord North urodził się w londyńskiej dzielnicy Piccadilly jako najstarsze z sześciorga dzieci. Jego ojcem był Francis North, 1. hrabia Guilford, a matką lady Lucy Montagu, córka 1. hrabiego Halifax. Inne dzieci pochodziły z drugiego małżeństwa Guilforda. North miał rodzoną siostrę Lucy, której rodzina miała się wyrzec, ponieważ poślubiła kupca, lecz brak dowodów na takie postępowanie ze strony rodziny Northów.
Wykształcony w Eton College w latach 1742-1748 i w Trinity College na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie w 1750 r. otrzymał tytuł MA (master of Arts = magister). Po opuszczeniu Oksfordu podróżował po Europie, odwiedzając Lipsk, gdzie studiował pewien czas na Uniwersytecie. Odwiedził Wiedeń, Mediolan i Paryż. Do Anglii powrócił w 1753 r.
W latach 1754-1790 zasiadał w Izbie Gmin jako reprezentant okręgu Banbury. Swoją pierwszą mowę w parlamencie wygłosił 1 grudnia 1757 r. na otwarciu nowej sesji parlamentu. 2 czerwca 1759 r. został młodszym lordem skarbu w rządzie księcia Newcastle. W 1766 r. został jednym z płacmistrzów armii i został powołany do Tajnej Rady.
Pierwszym ważnym urzędem w karierze Northa był urząd Kanclerza Skarbu, który objął w grudniu 1767 r. Równocześnie został przewodniczącym Izby Gmin. Zdolny i ambitny minister, stronnik króla Jerzego III, szybko piął się po szczeblach kariery. Po rezygnacji księcia Grafton ze stanowiska premiera, North stanął 28 stycznia 1770 r. na czele rządu Jego Królewskiej Mości. Na stanowisku premiera prowadził nieudolną politykę w stosunku do kolonii amerykańskich, czym spowodował ich bunt i wojnę o niepodległość, która zakończyła się klęską Wielkiej Brytanii. O upadku jego rządu przesądziła klęska pod Yorktown w 1781 r. Izba Gmin wyraziła wówczas wotum nieufności wobec gabinetu Northa, co było pierwszym takim przypadkiem w historii brytyjskiego parlamentaryzmu. North zrezygnował z urzędu 20 marca 1782 r.
Do władzy North powrócił 2 kwietnia 1783 r., kiedy został ministrem spraw wewnętrznych (był nim do 19 grudnia 1783 r.) w gabinecie księcia Portland. Portland był jednak tylko figurantem a właściwą władzę sprawował North i lider radykalnego skrzydła wigów, Charles James Fox (stąd ten gabinet nosi nazwę Fox-North Coalition). Rząd upadł już w grudniu 1783 r.
W latach 1771-1792 był prezesem Founding Hospital w Londynie. W 1772 r. został kanclerzem Uniwersytetu Oksfordzkiego, w w 1774 r. Lordem Namiestnikiem Somerset. Od 1772 r. był kawalerem Orderu Podwiązki. W 1778 r. został Lordem Strażnikiem Pięciu Portów.
Z powodu postępującej ślepoty zrezygnował w 1790 r. z miejsca w Izbie Gmin. W tym samym roku zmarł jego ojciec i North zasiadł w Izbie Lordów jako 2. hrabia Guilford. Zmarł dwa lata później i został pochowany w kościele Wszystkich Świętych w Wroxton w Oxfordshire.
2 Rodzina
20 maja 1756 r. poślubił Anne Speke (ok. 1741-1797), córkę George'a Speke'a. Frederick i Anne mieli razem trzech synów i dwie córki:
2 Tytuły od narodzin do śmierci
2 Ciekawostki
- nazywany był powszechnie "Boreaszem" oraz "Lord-deputy North"
- w młodości lubił tańczyć
2 Zobacz też
2 Bibliografia
- The Correspondence of King George the Third with Lord North from 1768 to 1783 pod redakcjÄ… Williama Bodhama Donne'a 1867 wydanie internetowe
- Herbert Butterfield, George III, Lord North, and the People, 1779-80, 1949
- Charles Daniel Smith, The Early Career of Lord North, the Prime Minister, 1979
- Alan Valentine, Lord North, 2 tomy, 1967
2 Linki zewnętrzne
- Lord North na stronie Downing Street
.svg&filetimestamp=20060919231144){kind=small}
Premier Wielkiej Brytanii
